E despois... (IV)

[…]
–Non sei se tes máis razón agora ou antes, pero tomar opcións sempre é positivo. Evita que vivamos a mercede do vento. Despois de todo, estamos vivos, non?
–A publicación do libro axudoume moito.
–En que sentido?
–No sentido de relativizar a miña historia. Eu non tiña experiencia nisto da literatura, pero comprendín que era unha maneira de sacar fóra as pantasmas máis pertinaces. Como dixo alguén, unha loita por obxectivizar a subxectividade. Ten algo de maxia exorcizadora, e moito de sufrimento, e tamén de gozo.
–Gustouche a experiencia de escribir.
–Gustou. Non me gustou tanto o que veu despois, desde que a obra saíu das miñas mans.
–A que te refires?
–A varios asuntos que teñen que ver con iso que chaman o “mundiño literario”… Mais non paga a pena afondar neles, simplemente forman parte dos pequenos desencantos con que nos sorprende a realidade de cada día. Pódese vivir perfectamente sen lle dar importancia.

–Tamén abriches un blog. Durante un tempo, seguino.
–Xa non o segue?
–Hai meses que non o visito.
–Non lle pareceu interesante.
–Pareceumo ao principio, despois menos. Preguntábame onde querías chegar, que sentido tiña. Por un lado, sabía que buscabas deixar a un lado o pasado, mais por outro vía que continuabas a reconstruír os seus fragmentos, os fíos que conducían a aquela cova de area na ría de Pontevedra. Non o entendía. E despois, eses textos doutros escritores que traías para acompañar citas do libro… Nalgún momento acheino pretencioso, como se te quixeras poñer á altura dos grandes mestres.
–Naturalmente, non quixen facer nada diso. Só buscaba lugares comúns, ver como os mesmos sentimentos se expresaban desde distintas sensibilidades. E tamén quixen dar lectura a libros que lía Anabel, autores que veneraba desde a súa perspectiva inocente e máxica. Foi unha maneira de manter viva a súa alma. O feito de que desexe deixar o pasado atrás non significa que o queira esquecer.



–A Laura parécelle ben que sigas con este blog? Que manteñas viva a… alma de Anabel?
–Foi ela mesma quen me animou a facelo, e quen o creou, ela manéxase mellor nesas cousas da informatica. Tamén me deixou un aviso clariño: “Aproveita ben o tempo que lle dediques ao blog, será o único que teñas para serme infiel.” E fágolle caso. De todos os xeitos, a verdade é que xa non escribo nel, estouno deixando morrer.
–Por que?
–Perdeu sentido, se é que algunha vez o tivo. É como escribir no vento; simplemente escribes, pensas en voz alta, e iso morre no baleiro; non vai a ningures, non é nada. Coma a propia vida, supoño, que tampouco ten moito sentido. Non sei… En todo caso, volvinme preguiceiro. Ando noutras cousas... Doutor, de veras lle parecín pedante?
–Perdoa, non pretendía criticarte. Só quero ser sincero e espontáneo.
–E eu agradézollo. Sobre todo porque… creo que necesito o seu consello. Hai cousas que non van ben.
–Ti dirás.
–… A verdade, doutor, é que sigo perdido.
–Segues perdido. Por iso estás aquí.
–Si.
[…]

E despois... (III)

–Simón, meu amigo… Canto tempo!
–Ola doutor. Si, pasou tempo.
–Preto de dous anos, non?… Vaia, tes bo aspecto. Pero entra, non quedes na porta.
–Non quixera molestalo. Só me acheguei por se dispoñía duns minutos.
–Estou á espera dun paciente que nunca vén. Non creo que hoxe faga unha excepción, así que...
–Como é iso?
–El nunca vén, pero eu espéroo igual. É parte do meu traballo.
–Entendo.
–Toma asento. Teus pais están ben?
–Moi ben. Ela segue de mestra no Illas Ons. Hoxe é o seu aniversario, por iso estou en Pontevedra. El, entregado coma sempre ás tarefas de xardineiro. Nunca pensei que a paixón puidese medrar coa idade, estaba equivocado; converteuse nun verdadeiro alquimista da flora. Sabe que estivo valorando matricularse comigo na carreira de Bioloxía?
–De veras?
–Só o desanimaron as probas de entrada para adultos. Como non rematou o Bacharelato, deulle medo non ser quen de superalo. Finalmente, acordamos que seguiría a carreira comigo, eu sería o seu profesor.
–E que tal? Funciona?
–Non crea, non é un bo alumno. Fáltalle método científico. Séguese guiando máis do seu instinto ca das sesudas explicacións dos académicos. Faime máis caso a pequena Zhadía, ela si que é unha alumna aplicada.
–Tes unha familia estupenda. Dime, Simón, por que non volviches polo meu despacho? Desde o día en que viñeches deixarme unha copia do libro, non te volvín ver. Podo saber por que?

–… Ten que desculpar, con vostede só podo ter agradecementos e quizais non fun correcto…
–Saltemos o protocolo.
–Verá, quería afastarme o máis que puidese do meu pasado. Non renunciar a el, pero si gardar unha prudente distancia. Que me permitise velo con claridade e sentirme alleo ao ocorrido, coma se non tivese que ver comigo.
–Eu non formo parte do teu pasado. Non tes por que excluírme.
–Forma parte, na medida en que me axudou a reconstruílo. É unha especie de ponte entre a persoa que fun e a que son.
–Entendo. Daquela, queres deixar o pasado atrás.
–Só se trata de poñelo no seu sitio, de facer que non se convirta en protagonista do presente. O que sucedeu sucedeu, non pode ser cambiado; pero pódese xestionar a súa influencia. Guiar as súas consecuencias nalgunha dirección. Vostede sabe que eu, antes, consideraba que nada podía ser evitado, que o mundo e a vida xiraban ao compás de cadeas de feitos que se gobernaban por si mesmos. Agora non o penso, e esa convición axúdame a tomar decisións valentes. Son fillo do pasado de todos, pero son amo do meu presente. E elixo ser quen son agora mesmo.
[…]

E despois... (II)

E despois... (I)

Outra volta o mar



Porque, a pesar da escuridade daquelas horas e da rapidez coa que saíu e da miña turbación, puiden ver con total certeza que no auto ían dúas persoas. E dunha delas, a que ía ao lado da condutora, recoñecín o perfil do rostro que se volvía para mirarme, sorrinte, e recoñecín o suavísimo voar dos seus cabelos lisos e negros e o brillo dunha cadea de ouro, e recoñecín a sombra borrosa do seu xesto dicíndome adeus.

O Xardín (páx. 509)


Do océano rodante da multitude unha pinga chegou ata min suavemente
E díxome ao oído: "Ámote, axiña morrerei.
Percorrín unha longa distancia unicamente para te mirar e para te agarimar,
Porque non podía morrer sen te contemplar unha vez máis,
Porque temía perderte."
Coñecémonos xa, mirámonos, estamos seguros,
Regresa en paz ao océano, meu amor.
Eu tamén son unha parte dese océano, meu amor, non estamos moi lonxe un do outro.
Contempla a vasta redondez, a cohesión de todas as cousas, que perfectas son!
Mais en canto a min, en canto a ti, o mar irresistíbel vainos separar.
Esta hora lévanos xuntos, mais non poderá levarnos xuntos eternamente;
Non te impacientes –agarda un momento–, debes saber que eu saúdo ao aire, ao océano e á terra,
Todos os días no solpor, por ti, meu amor.

Walt Whitman. Follas de herba.

Tránsito

Mañá
vestiranme con cinzas no abrente,
encheranme a boca de flores.

Aprenderei a durmir
na memoria dun muro,
na respiración dun animal que soña.

Alejandra Pizarnik. Textos de sombra e derradeiros poemas.




[…] E xa non había un río nin un barco nin estaba Anabel nin a música, sentíame só. Era o desfiladeiro, a innominada porta do alén, o útero astral.

O Xardín (páx. 324).

Amencer na morte

.... mentres a luz da madrugada iluminaba o noso leito de amor, a nosa nudez primordial. Houbo berros, bágoas, maldicións, houbo imprecacións e lamentos, e eu non entendía nada. Negábame a entender. Negábame a aceptar, a crer, que Anabel estivese morta.

O Xardín (páx. 286)

Non sentín o teu leve paso
nas augas engurradas dos meus soños.
O amencer azul do río
mesturou os teus pés transparentes
coas follas douradas do outono.

Teríasme amado cegamente?
Lavarías os teus cabelos
no viño escuro dos meus beizos?
Xa só che podo ofrecer o vento do meu amor
e a branca canción dos meus ósos xeados.

Wang Bai-Yi. Poemas.

A noite, o día, a noite

Esa noite bicámonos por primeira vez. Entón, coñecín o sabor dos seus beizos, máis fresco ca a auga da fonte, máis doce ca as uvas da infancia, máis embriagador ca calquera licor. Bicámonos unha vez, outra vez, beixos como lúas, como flores, como bolboretas ou augamares, beixos como cancións, como raios de luz na penumbra.

O Xardín (páx. 221)

A noite non quere vir
para que ti non veñas
nin eu poida ir.

Pero eu irei
aínda que un sol de alacráns me coman a sen.

Pero ti virás
coa lingua queimada pola chuvia de sal.

O día non quere vir
para que ti non veñas
nin eu poida ir.

Pero eu irei
entregándolles aos sapos o meu mordido caravel.

Pero ti virás
polos turbios sumidoiros da escuridade.

Nin a noite nin o día queren vir
para que por ti morra
e ti morras por min.

F. García Lorca. Diván do Tamarit.

O amor no tempo da inocencia

XULIETA.
Quen te guiou ata este lugar?

ROMEO.
O amor, que me fixo indagar,
aconselloume e deume ollos.Non son piloto, pero aínda que estiveses lonxe,
na inmensa ribeira dos máis remotos mares,
aventuraríame por tal tesouro.

XULIETA.
O voo da noite oculta o meu rostro.
Se non, un rubor virxinal tinxiría as miñas meixelas
por mor do que esta noite me oíches dicir.
Quixera gardar as formas, quixera
negar o dito: Fóra finximentos!
Ámasme? Sei que dirás que si
e eu crereite. Aínda que o xures,
pode ser con falsidade. Din que Xúpiter
se ri dos xuramentos dos amantes.
Xentil Romeo, se me amas, dimo de verdade.
Se pensas que son presa fácil,
serei arisca e cruel e direi que non;
entón, terás que galantearme, ou nada de nada.
É verdade, meu Montesco, que son apaixonada
e podes pensar que de conduta lixeira;
pero confía en min e demostrarei ser máis fiel
que as que saben finxirse discretas.
Confeso que sería máis resevada
de non teres oído, sen eu sabelo,
revelar o meu amor. Perdóame
e non atribúas á frivolidade esa fraqueza
que a escuridade da noite desvelou.

ROMEO.
Xuro pola sagrada lúa
que coroa de prata as copas desas árbores…

XULIETA.
Non xures pola lúa, pola inconstante lúa,
que cambia cada mes a súa órbita;
non sexa que o teu amor resulte tan variable.

ROMEO.
Por quen hei de xurar?

XULIETA.
Non xures. Ou, se queres,
xura por ti mesmo,
que es o deus que idolatro,
e crereite.

ROMEO.
Se o amor do meu peito…

XULIETA.
Non xures. Aínda que sexas a miña ledicia
non me alegra o acordo desta noite:
é demasiado brusco, imprudente, súbito
semellante ao lóstrego que desaparece
sen dar tempo a dicir que relampa. Boas noites, amor.
Este xermolo e amor, madurecido co alento do verán,
pode ser a fermosa flor cando nos volvamos ver.
Adeus, adeus. Que a paz e o repouso
do meu peito enchan o teu corazón.

ROMEO.
Vas deixarme tan insatisfeito?

XULIETA.
Que satisfacción pretendes esta noite?

ROMEO.
Intercambiaremos xuramentos de amor.

XULIETA.
Deiche o meu sen que mo pedises
e oxalá puidese darse outra vez.

ROMEO.
Queres quitarmo? Por que, amor meu?

XULIETA.
Para ser xenerosa e volvercho dar.
Mais xa teño o que desexo.
Ilimitada coma o mar é a miña xenerosidade,
e tan fondo o amor. Cando máis che dou
máis teño, pois ambos son infinitos.
Sinto voces dentro. Adeus, amor meu.

(A Ama chama desde dentro.)

William Shakespeare. Romeo e Xulieta.




–Meu Simón… Estou contigo porque te quero e porque sei que me queres. Porque es o meu guerreiro e a miña flor e o meu corazón aberto ao vento. Non o dubides nunca. De cantas formas cho teño que dicir? E aínda que Áurea, ou quen sexa, me levase, seguirías sendo o meu amor e o meu guerreiro e o meu corazón latexante. Aquí e alá. Sempre.
–Perdoa, por favor, estou algo… Que máis pasou?
–Os meus pais quedaban en silencio, con aspecto aliviado pero á vez moi triste. Ofelia colleume nos brazos, acaricioume con suavidade e chamoume “pequena salvaxe” e “cabeciña louca”, e despois dixo: “Miña pobre pombiña, todo se vai arranxar; mañá, todos quedaremos liberados da ameaza que pesa sobre nós, entón poderaste namorar e ser feliz como mereces; ningunha nube ocultará o sol para ti, miña flor.” Por que o diría? Quizais deu por feito que ti non te negarías ao sacrificio.
–Anabel...
–Claro que non ten que ser agora. Pódeste presentar nos seus reinos escuros mañá, ou pasado.
–Anabel…
–Que?
–Casa comigo.
–...
–Casa comigo. Casemos. Eu desexo estar sempre contigo, para todo, para o pequeno e para o grande, para o bonito e o feo, e non hai nada que non poida facer se estamos xuntos. Non me parece obrigado que teñamos que casar para vivirmos xuntos, pero é un trámite que nos esixe a sociedade para aceptar a nosa unión e poñernos as cousas fáciles. Non ten ningunha importancia. E nós podémoslle dar un significado verdadeiro, non un simple acto social, senón unha cerimonia mística, antiga e astral. Casemos. Se non nos deixan, que seguramente non nos deixarán, fuxiremos, haberá algún lugar onde o poidamos facer. Se non, se temos que esperar á maioría de idade, esperaremos. Pero estaremos comprometidos, ninguén poderá desfacer iso. E daranos igual que digan que somos uns cativos e que estamos tolos. Os maiores din cousas de maiores e a nós non nos importan porque non o somos. Casa comigo. Casemos.

O Xardín (páx. 275)

[No cambio de ano, saúde, enerxía, festa, inocencia, amor. A todas e todos. E que dure.]